سالروز دفاع مقدس ملت ایران گرامی باد

پاینده ایران

ملت ایران 30 سال پیش در چنین روزهایی وارد نبردی سهمناک و جنگی فرسایشی گردید که از سوی استعمار جهانی با دستیاری اعراب به او تحمیل شده بود.بی شک این جنگ استعماری در راستای از بین بردن باقی مانده نیروی نظامی و اقتصادی ایران از سوی نیروهای ضد ایرانی برنامه ریزی شده بود.

پان ایرانیست ها انقلاب سال 1357 و جنگ تحمیلی را در چارچوب از بین بردن توان ملت ایران به منظور زمینه سازی برای فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تحلیل و بررسی می کنند.از دید پان ایرانیست ها حکومت پادشاهی دارای اشکالات و ناتوانی های بسیاری بود. در زمان محمدرضا شاه بسیاری از عناصر فراماسون و وابسته به غرب در سطوح بالای حکومت ایران رخنه کرده بودند که آشکارا نیرومندی و توان ایران را خواستار نبودند.از آن جمله می توان به حضور عناصر فراماسون و وابسته به انگلستان در پست های حساس نخست وزیری و وزارت اشاره کرد.مهندس جعفر شریف امامی(استاد اعظم فرماسونری)،امیر عباس هویدا،جمشید آموزگار،ارتشبد ازهاری،علی سهیلی،محمد ساعد،مهندس ریاضی(رئیس مجلس شورای ملی)،ارتشبد قره نی،ارتشبد قره باغی،سرهنگ فضل الله مقدم (واپسین رئیس ساواک) و... از عناصر فراماسون وابسته به لژهای انگستان می بودند که برخی از آن ها حتی زمینه را برای سرنگونی رژیم شاه مهیا نمودند.همه عوامل ضعف و فساد سیستم سیاسی در آن دوره و دسیسه های بیگانه از سوی دیگر تحمل چنان رژیمی را برای هر نیروی میهن پرست و مخلص دشوار می ساخت. سرور محسن پزشکپور از سیستم موجود در کشور در آن دوره به حکومت توتالیتر- بورکرات تعبیر می کرد. (سخنرانی در مجلس شورای ملی-دوره 24)

 با این همه از دید پان ایرانیست ها حکومت پادشاهی حکومتی قابل اصلاح و قانون اساسی ایران ظرفیت حرکت آرام آرام به سمت توسعه سیاسی و دموکراتیک دارا بود.از این منظر حزب پان ایرانیست تا حد زیادی با سرنگونی رژیم شاه در آن دوره مخالفت می نمود و چنین اقدامی را باعث بدتر شدن اوضاع می پنداشت (چیزی که بعدها به اثبات رسید.)

با این اوصاف پان ایرانیست ها اصلاحات آرام و پاکسازی حکومت از عناصر وطن فروش را پیشنهاد می کرد و به نظر می رسد شاه نیز در آن دوره به این حقیقت رسیده بود که دیگر نمی توان همچون سابق حکومت کرد.

اما نیروهای تندرو مارکسیست و اسلامی و التقاطی به چیزی جز از بین بردن همه داشته های حداقلی راضی نبودند.در نتیجه و واقعه بهمن 57 رخ داد.در 22 بهمن 57 بسیاری از ارتشتاران وطن دوست و شریف و کسانی که چون قره باغی و فردوست شرف خود را نزد بیگانه به گرو نگذاشته بودند از سوی نیروهای چریکی متشکل از فلسطینی ها و نیروهای انقلابی ترور شدند .(ارتشبد نشاط،ریاحی،رابعی و بدره ای عضو ستاد بزرگ - ارتشتاران)

 و سایر ارتشیان دلاور نیز در روزهای بعدی به خاک و خون کشیده شدند.به این ترتیب یکی از قدرتمند ترین ارتش های غیراتمی جهان به آسانی در چشم به هم زدنی منهدم شده و زمینه برای حمله ارتش عراق با حمایت مالی کشورهای عربی و حمایت سیاسی قدرت های غربی به ایران مهیا گردید.

پس از این امریکا می توانست به راحتی و با فراغ بال برنامه فروپاشی شوروی را پیگیری نماید بدون اینکه از جایگزین شدن یک قدرت دیگر در منطقه واهمه داشته باشد.

بی شک اگر حکومت ایران تا سال 1991 با همان کیفیات ادامه پیدا می کرد و بر توانش در این 10 سال افزوده می شد پس از فروپاشی شوروی بسیاری از سرزمین های از دست رفته ایران همچون 17 شهر قفقاز و بخارا و سمرقند و مرو و... به ایران باز می گشتند و باری دیگر ایران بزرگ تشکیل می گردید.

امروز:این روزها نیز همچون سال های 57-58 بارها و بارها بر طبل جنگ علیه ایران در سطح جهان کوفته می شود.بسیاری از جوانان این دوره از یکدیگر پرسش می کنند در صورتی که نبردی میان ایران و امریکا یا اسرائیل رخ دهد تکلیف چیست؟آیا باید بار دیگر به جبهه های مقدم جنگ رفت؟ این در حالیست که حکومت ایران دیگر محبوبیت سابق را ندارد و رشد گرانی و بیکاری و فشارهای اجتماعی بر جوانان به ویژه دخالت پلیس مسائل شخصی و بی اهمیت افراد محبوبیت آنرا زیر سئوال برده است.

اما هم میهن ! این میهن به پاس خون شهیدان بسیاری آبیاری شده است که زندگی و همه آرزوهای خود را در راه پاسداری اش فدا کرده اند.کسانی که هیچگاه منافع میهن و ملت به خاطر منافع شخصی و آرزوهای خویش زیر پا نگذاشته اند.ما همان گونه که برای میهن پرستی از کسی اجازه نمی گیریم برای پدافند از میهن نیز نیازی به اجازه و رخصت از کسی نمی بینیم.در میهن ما ایران حکومت های بسیاری از سپیده دم تاریخ به این روز آمدند و رفتند.جباران بسیاری حکومت کردند اما آن چه که امروز به جا مانده است نه حکومت گران بر ایران بلکه خود ایران است و ایران نیز به همت همه شهیدانش به جای است.ما برای عشق به مام میهن و پاسداری از آن از کسی چشم داشتی نداریم.ما سربازنی هستیم که بر گورهاشان سنگ قبری نیز نخواهد بود و یا شاید حتی گوری نخواهند داشت.پس اوضاع داخلی و سیاسی امروزه ایران را نمی توان به مقوله دفاع از کشور ارتباط داد... .

   به هرگاه نبردی میان ایران و هر کشور بیگانه ای رخ دهد جوانان میهن پرست ایرانی " بدون توجه به نوع حکومت ایران " در هر جبهه ای حاضر خواهند شد و آرمان همه شهیدان راه ایران زمین را پاسداری خواهند نمودیقین .زیرا پدافند از ملت و میهن هیچ ارتباطی به رژیم سیاسی موجود در کشور ندارد.هر چند پان ایرانیست ها نسبت به بسیاری از ویژگی های حکومت فعلی انتقادهای اساسی دارند ولیکن با دشمنان ایران نیز سر جنگ دارند و بر این باورند که هنگام رویارویی با بیگانه باید اختلافات سیاسی را کنار نهاد.

همه مهر میهن به جان پرپریم

همه پاسداران این کشوریم

بود مهر ایران زمین کیش ما

به جز بد نبیند بد اندیش ما

پاینده ایران