نیروهای ارتش وارد تبریز شدند و نقطه پایانی بر یک سال خکومت پوشالی فرقه دموکرات آذربایجان نهادند. پیشه وری و همدستانش از تبریز گریخته و پس از عبور از مرز وارد خاک شوروی شده اند. شبستری رییس مجلس ملی! آذربایجان و سلام اله جاوید استاندار سر تسلیم فرود آورده و طی تلگرافی به شاه و نخست وزیر اعلام داشتند که در مقابل نیروهای نظامی دولت مقاومت نخواهند کرد. بیریا وزیر آموزش و پرورش و کار دولت خودمختار آذربایجان و عامل ترور و وحشت در حکومت پیشه وری بدست مردم خشمگین تبریز به هلاکت رسیده است. بیش از پانصد نفر دیگر از اعضای فرقه نیز قبل از ورود نیروهای ارتش بدست جمعیت خشمگین کشته و هلاک شده اند. کنسول انگلیس در تبریز در گزارش خود نوشت: "آذربایجان دوباره لبخند میزند. این اولین بار بود که من پس از مدتها خنده و شادی مردم آذربایجان را دیدم. ابرهای تیره ترور و وحشت آسمان آذربایجان را ترک گفته اند." کریستوفر سایکس که تنها خبرنگار خارجی در منطقه بود بعدها نوشت: "من در اولین اتومبیلی که از میانه عازم تبریز شد قرار داشتم و بیست و چهار ساعت قبل از ورود نیروهای ارتش در تبریز بودم. به غیر از فرانسه سال ۱۹۴۴ من هرگز چنین جوش و خروش و اخساسات پرحرارتی را در هیچ جای دیگر ندیده ام. هیستریک (شادی زایدالوصف) جمعی معمولا شهرها را فرا می گیرد نه روستاها را و جای تعجب است که این بار در دهات و روستاها بود که من شادی و نشاط دیوانه وار مردم را از سقوط رژیمی که توسط شوروری حمایت میشد دیدم." این بود سرنوشت شوم و محتوم رژیم پوشالی و دست نشانده ای که با عزم و اراده دولت و ملت ایران ساقط شد.*

 * برگرفته از کتاب "ایران و قدرتهای بزرگ" نوشته "دکتر ایرج ذوقی" (با اندکی تغییر)